Torna alla pagina filologica

Inviate i vostri commenti

 
CLAVDIANI


Carmina minora 49 - 50

 

   
49. TORPEDO
   
         
    Quis non indomitam dirae torpedinis artem    
    audiit et merito signatas nomine vires?    
    Illa quidem mollis segnique obnoxia tractu    
    reptat et adtritis vix languida serpit harenis.    
         5 Sed latus armavit gelido natura veneno    
    et frigus, quo cuncta rigent animata, medullis    
    miscuit et proprias hiemes per viscera duxit.    
    Naturam iuvat ipsa dolis et conscia sortis    
    utitur ingenio longeque extenta per algas    
         10 attactu confisa suo [immobilis haeret]    
    qui tetigere iacent. Successu laeta resurgit    
    et vivos inpune ferox depascitur artus.    
    Si quando vestita cibis incautior aera    
    hauserit et curvis frenari senserit hamis,    
         15 non fugit aut vano conatur vellere morsu,    
    sed propius nigrae iungit se callida saetae    
    et meminit captiva sui longeque per undas    
    pigra venenatis effundit flamina venis.    
    Per saetam vis atra meat fluctusque relinquit,    
         20 absentem victura virum: metuendus ab imis    
    emicat horror aquis et pendula fila secutus    
    transit harundineos arcano frigore nodos    
    victricemque ligat concreto sanguine dextram.    
    Damnosum piscator onus praedamque rebellem    
         25 iactat et amissa redit exarmatus avena.    
     
     
   
50. IN IACOBVM
      MAGISTER EQVITVM
   
         
    Per cineres Pauli, per cani limina Petri,    
        ne laceres versus, dux Iacobe, meos.    
    Sic tua pro clipeo sustentet pectora Thomas    
        et comes ad bellum Bartholomaeus eat;    
         5 sic ope sanctorum ne barbarus inruat Alpes,    
        sic tibi det vires sancta Susanna suas;    
    sic quicumque ferox gelidum tranaverit Histrum,    
        mergatur volucres ut Pharaonis equi;    
    sic Geticas ultrix feriat rhomphaea catervas    
         10     Romanasque regat prospera Thecla manus;    
    sic tibi det magnum moriens conviva triumphum    
        atque tuam vincant dolia fusa sitim;    
    sic numquam hostili maculetur sanguine dextra:    
        ne laceres versus, dux Iacobe, meos.