NEMESIANI
ECLOGA I
 

   
THYMOETHAS
   
         
    " Dum fiscella tibi fluviali, Tityre, iunco    
    texitur et raucis immunia rura cicadis,    
    incipe, si quod habes gracili sub harundine carmen    
    compositum. Nam te calamos inflare labello    
        5 Pan docuit versuque bonus tibi favit Apollo.    
    Incipe, dum salices haedi, dum gramina vaccae    
    detondent, viridique greges permittere campo    
    dum ros et primi suadet clementia solis.    
   
TITYRVS
   
         
    Hos annos canamque comam, vicine Thymoeta,    
       10 tu iuvenis carusque deis in carmina cogis?    
    Diximus et calamis versus cantavimus olim,    
    dum secura hilares aetas ludebat amores.    
    Nunc album caput et veneres tepuere sub annis;    
    iam mea ruricolae dependet fistula Fauno.    
       15 Te nunc rura sonant; nuper nam carmine victor    
    risisti calamos et dissona flamina Mopsi    
    iudice me: mecum senior Meliboeus utrumque    
    audierat laudesque tuas sublime ferebat.    
    Quem nunc emeritae permensum tempora vitae    
       20 secreti pars orbis habet mundusque piorum.    
    Quare age, si qua tibi Meliboei gratia vivit,    
    dicat honoratos praedulcis tibia manes.    
   
THYMOETAS
   
         
    Et parere decet iussis et grata iubentur.    
    Namque fuit dignus senior, quem carmine Phoebus,    
       25 Pan calamis, fidibus Linus aut Oeagrius Orpheus    
    concinerent totque acta viri laudesque sonarent.    
    Sed quia tu nostrae laudem deposcis avenae,    
    accipe quae super haec cerasus, quam cernis ad amnem    
    continet, inciso servans mea carmina libro.    
   
TITYRVS
   
         
       30 Dic age; sed nobis ne vento garrula pinus    
    obstrepat, has ulmos potius fagosque petamus.    
   
THYMOETA
   
         
    Hic cantare libet: virides nam subicit herbas    
    mollis ager lateque tacet nemus omne; quieti    
    aspice ut ecce procul decerpant gramina tauri    
       35 Omniparens aether et rerum causa, liquores,    
    corporis et genetrix tellus, vitalis et aer,    
    accipite hos cantus atque haec nostro Meliboeo    
    mittite, si sentire datur post fata quietis.    
    Nam si sublimes animae caelestia templa    
       40 sidereasque colunt sedes mundoque fruuntur,    
    tu nostros adverte modos, quos ipse benigno    
    pectore fovisti, quos tu, Meliboee, probasti.    
    Longa tibi cunctisque diu spectata senectus    
    felicesque anni nostrique novissimus aevi    
       45 circulus innocuae clauserunt tempora vitae.    
    Nec minus hinc nobis gemitus lacrimaeque fuere,    
    quam si florentes mors invida carperet annos,    
    nec tenuit tales communis causa querelas.    
    Heu, Meliboee, iaces mortali frigore segnis    
       50 lege hominum, caelo dignus canente senecta    
    concilioque deum. Plenum tibi ponderis aequi    
    pectus erat. Tu ruricolum discernere lites    
    assueras, varias patiens mulcendo querelas.    
    Sub te ruris amor, sub te reverentia iuris    
       55 floruit, ambiguos signavit terminus agros.    
    Blanda tibi vultu gravitas et mite serena    
    fronte supercilium, sed pectus mitius ore.    
    Tu, calamos aptare labris et iungere cera    
    hortatus, duras docuisti fallere curas.    
       60 Nec segnem passus nobis marcere iuventam    
    saepe dabas meritae non vilia praemia musae.    
    Saepe etiam senior, ne nos cantare pigeret,    
    laetus Phoebea dixisti carmen avena.    
    Felix o Meliboee, vale! Tibi frondis odorae    
       65 munera dat lauros carpens ruralis Apollo;    
    dant Fauni quod quisque valet, de vite racemos,    
    de messi culmos omnique ex arbore fruges;    
    dat grandaeva Pales spumantia cymbia lacte,    
    mella ferunt Nymphae, pictas dat Flora coronas.    
       70 Manibus hic supremus honor: dant carmina Musae,    
    carmina dant Musae, nos et modulamur avena.    
    Silvestris te nunc platanus, Meliboee, susurrat,    
    te pinus; reboat te quidquid carminis echo    
    respondet silvae; te nostra armenta loquuntur.    
       75 Namque prius siccis phocae pascentur in arvis    
    vestitusque freto vivet leo, dulcia mella    
    sudabunt taxi, confusis legibus anni    
    messem tristis hiems, aestas tractabit olivam,    
    ante dabit flores autumnus, ver dabit uvas,    
       80 quam taceat, Meliboee, tuas mea fistula laudes.    
   
TITYRVS
   
         
    Perge puer, coeptumque tibi ne desere carmen.    
    Nam sic dulce sonas ut te placatus Apollo    
    provehat et felix dominam perducat in urbem.    
    Iamque hic in silvis praesens tibi Fama benignum    
       85 stravit iter, rumpens livoris nubila pinnis.    
    Sed iam Sol demittit equos de culmine mundi,    
    fulmineos suadens gregibus praebere liquores ".    
       

 

Back to Rare texts

 

 

Torna alla pagina philologica

 

 

Back to philological page