NEMESIANI ECLOGA II

		IDAS   ALCON
		Formosam Donacen Idas puer et puer Alcon
		ardebant rudibusque annis incensus uterque
		in Donaces venerem furiosa mente ruebant.
		Hanc, cum vicini flores in vallibus horti
	5	carperet et molli gremium compleret acantho
		invasere simul venerisque imbutus uterque
		tum primum dulci carpebant gaudia furto.
		Hinc amor et pueris iam non puerilia vota
		quis anni ter quinque, et mens et cura iuventae.
	10	Sed postquam Donacen duri clausere parentes,
		quod non tam tenui filo de voce sonaret
		sollicitumque foret pinguis sonus, improba cervix
		suffususque rubor crebro venaeque tumentes,
		tam vero ardentes flammati pectoris aestus
	15	carminibus dulci parant relevare querela;
		ambo aevo cantuque pares nec dispare forma,
		ambo genas leves, intonsi crinibus ambo.
		Atque haec sub platano maesti solacia casus
		alternant, Idas calamis et versibus Alcon:
		IDAS
	20	" Quae colitis silvas, Dryades, quaeque antra, Napaeae,
		et quae marmoreo pede, Naides, uda secatis
		litora purpureosque alitis per gramina flores,
		dicite quo Donacen prato, qua forte sub umbra
		inveniam, roseis stringentem lilia palmis?
	25	Nam mihi iam trini perierunt ordine soles
		ex quo consueto Donacen exspecto sub antro.
		Interea, tamquam nostri solamen amoris
		hoc foret aut nostros posset medicare furores,
		nulla meae trinis tetigerunt gramina vaccae
	30	luciferis, nullo libarunt amne liquores;
		siccaque fetarum lambentes ubera matrum
		stant vituli et teneris mugitibus aera complent.
		Ipse ego nec iunco molli nec vimine lento
		perfeci calathos cogendi lactis in usus.
	35	Quid tibi quae nosti referam? Scis mille iuvencas
		esse mihi, nosti nunquam mea mulctra vacare.
		Ille ego sum, Donace, cui dulcia saepe dedisti
		oscula nec medios dubitasti rumpere cantus
		atque inter calamos errantia labra petisti.
	40	Heu heu! Nulla meae tangit te cura salutis?
		Pallidior buxo vilaeque simillimus erro.
		Omnes ecce cibos et nostri pucula Bacchi
		horreo nec placido memini concedere somno.
		Te sine, vae, misero mihi lilia fusca videntur
	45	pallentesque rosae nec dulce rubens hyacinthus,
		nullos nec myrtus nec laurus spirat odores.
		At, si tu venias, et candida lilia fient
		purpureaeque rosae et dulce rubens hyacinthus;
		tunc mihi cum myrto laurus spirabit odores.
	50	Nam dum Pallas amat turgentes unguine bacas,
		dum Bacchus vites, Deo sata, poma Priapus,
		pascua laeta Pales, Idas te diligit unam ".
		Haec Idas calamis. Tu, quae responderit Alcon
		versu, Phoebe, refer: sunt aurea carmina Phoebo.
		ALCON
	55	" O montana Pales, o pastoralis Apollo,
		et nemorum Silvane potens, et nostra Dione,
		quae iuga celsa tenes Erycis, cui cura iugales
		concubitus hominum totis concedere saeclis,
		quid merui? Cur me Donace formosa reliquit?
	60	Munera namque dedi noster quae non dedit Idas,
		vocalem longos quae ducit aedona cantus;
		quae, licet interdum, contexto vimine clausa,
		cum parvae patuere fores, ceu libera ferri
		norit et agrestes inter volitare volucres,
	65	scit rursus remeare domum tectumque subire
		viminis et caveam totis praeponere silvis.
		Praeterea tenerum leporem geminasque palumbes
		nuper, quae potui silvarum praemia, misi.
		Et post haec, Donace, nostros contemnis amores?
	70	Forsitan indignum ducis quod rusticus Alcon
		te peream, qui mane boves in pascua duco!
		Di pecorum pavere greges, formosus Apollo,
		Pan doctus, Fauni vates et pulcher Adonis.
		Quin etiam fontis speculo me mane notavi,
	75	nondum purpureos Phoebus cum tolleret ortus
		nec tremulum liquidis lumen splenderet in undis:
		quod vidi, nulla tegimur lanugine malas,
		pascimus et crinem; nostro formosior Ida
		dicor, et hoc ipsum mihi tu iurare solebas,
	80	purpureas laudando genas et lactea colla
		atque hilares oculos et formam puberis aevi.
		Nec sumus indocti calamis: cantamus avena
		qua divi cecinere prius, qua dulce locutus
		Tityrus e silvis dominam pervenit in urbem.
	85	Nos quoque te propter, Donace, cantabimus urbi
		si modo coniferas inter viburna cupressos
		atque inter pinus corylum frondescere fas est ".
		Sic pueri Donacen toto sub sole canebant,
		frigidus e silvis donec descendere suasit
	90	Hesperus et stabulis pastos inducere tauros.