NEMESIANI
ECLOGA II
 

         
   
IDAS   ALCON
   
         
    Formosam Donacen Idas puer et puer Alcon    
    ardebant rudibusque annis incensus uterque    
    in Donaces venerem furiosa mente ruebant.    
    Hanc, cum vicini flores in vallibus horti    
        5 carperet et molli gremium compleret acantho    
    invasere simul venerisque imbutus uterque    
    tum primum dulci carpebant gaudia furto.    
    Hinc amor et pueris iam non puerilia vota    
    quis anni ter quinque, et mens et cura iuventae.    
      10 Sed postquam Donacen duri clausere parentes,    
    quod non tam tenui filo de voce sonaret    
    sollicitumque foret pinguis sonus, improba cervix    
    suffususque rubor crebro venaeque tumentes,    
    tam vero ardentes flammati pectoris aestus    
      15 carminibus dulci parant relevare querela;    
    ambo aevo cantuque pares nec dispare forma,    
    ambo genas leves, intonsi crinibus ambo.    
    Atque haec sub platano maesti solacia casus    
    alternant, Idas calamis et versibus Alcon:    
   
IDAS
   
         
      20 " Quae colitis silvas, Dryades, quaeque antra, Napaeae,    
    et quae marmoreo pede, Naides, uda secatis    
    litora purpureosque alitis per gramina flores,    
    dicite quo Donacen prato, qua forte sub umbra    
    inveniam, roseis stringentem lilia palmis?    
      25 Nam mihi iam trini perierunt ordine soles    
    ex quo consueto Donacen exspecto sub antro.    
    Interea, tamquam nostri solamen amoris    
    hoc foret aut nostros posset medicare furores,    
    nulla meae trinis tetigerunt gramina vaccae    
      30 luciferis, nullo libarunt amne liquores;    
    siccaque fetarum lambentes ubera matrum    
    stant vituli et teneris mugitibus aera complent.    
    Ipse ego nec iunco molli nec vimine lento    
    perfeci calathos cogendi lactis in usus.    
      35 Quid tibi quae nosti referam? Scis mille iuvencas    
    esse mihi, nosti nunquam mea mulctra vacare.    
    Ille ego sum, Donace, cui dulcia saepe dedisti    
    oscula nec medios dubitasti rumpere cantus    
    atque inter calamos errantia labra petisti.    
      40 Heu heu! Nulla meae tangit te cura salutis?    
    Pallidior buxo vilaeque simillimus erro.    
    Omnes ecce cibos et nostri pucula Bacchi    
    horreo nec placido memini concedere somno.    
    Te sine, vae, misero mihi lilia fusca videntur    
      45 pallentesque rosae nec dulce rubens hyacinthus,    
    nullos nec myrtus nec laurus spirat odores.    
    At, si tu venias, et candida lilia fient    
    purpureaeque rosae et dulce rubens hyacinthus;    
    tunc mihi cum myrto laurus spirabit odores.    
      50 Nam dum Pallas amat turgentes unguine bacas,    
    dum Bacchus vites, Deo sata, poma Priapus,    
    pascua laeta Pales, Idas te diligit unam ".    
    Haec Idas calamis. Tu, quae responderit Alcon    
    versu, Phoebe, refer: sunt aurea carmina Phoebo.    
   
ALCON
   
         
      55 " O montana Pales, o pastoralis Apollo,    
    et nemorum Silvane potens, et nostra Dione,    
    quae iuga celsa tenes Erycis, cui cura iugales    
    concubitus hominum totis concedere saeclis,    
    quid merui? Cur me Donace formosa reliquit?    
      60 Munera namque dedi noster quae non dedit Idas,    
    vocalem longos quae ducit aedona cantus;    
    quae, licet interdum, contexto vimine clausa,    
    cum parvae patuere fores, ceu libera ferri    
    norit et agrestes inter volitare volucres,    
      65 scit rursus remeare domum tectumque subire    
    viminis et caveam totis praeponere silvis.    
    Praeterea tenerum leporem geminasque palumbes    
    nuper, quae potui silvarum praemia, misi.    
    Et post haec, Donace, nostros contemnis amores?    
      70 Forsitan indignum ducis quod rusticus Alcon    
    te peream, qui mane boves in pascua duco!    
    Di pecorum pavere greges, formosus Apollo,    
    Pan doctus, Fauni vates et pulcher Adonis.    
    Quin etiam fontis speculo me mane notavi,    
      75 nondum purpureos Phoebus cum tolleret ortus    
    nec tremulum liquidis lumen splenderet in undis:    
    quod vidi, nulla tegimur lanugine malas,    
    pascimus et crinem; nostro formosior Ida    
    dicor, et hoc ipsum mihi tu iurare solebas,    
      80 purpureas laudando genas et lactea colla    
    atque hilares oculos et formam puberis aevi.    
    Nec sumus indocti calamis: cantamus avena    
    qua divi cecinere prius, qua dulce locutus    
    Tityrus e silvis dominam pervenit in urbem.    
      85 Nos quoque te propter, Donace, cantabimus urbi    
    si modo coniferas inter viburna cupressos    
    atque inter pinus corylum frondescere fas est ".    
       
    Sic pueri Donacen toto sub sole canebant,    
    frigidus e silvis donec descendere suasit    
      90 Hesperus et stabulis pastos inducere tauros.    
       

 

Back to Rare texts

 

 

Torna alla pagina philologica

 

 

Back to philological page