NEMESIANI
ECLOGA IV
 

         
   
LYCIDAS      MOPSVS
   
     
    Populea Lycidas nec non et Mopsus in umbra    
    pastores, calamis et versu doctus uterque    
    nec triviale sonans, proprios cantabat amores.    
    Nam Mopso Meroe, Lycidae crinitus Iollas    
      5 ignis erat, parilisque furor de dispare sexu    
    cogebat trepidos totis discurrere silvis.    
    Hos puer ac meroe multum lusere furentes,    
    dum modo condictas vitant in vallibus ulmos,    
    nunc fagos placitas fugiunt promissaque fallunt    
     10 antra nec est animus solitos ad ludere fontes.    
    Cum tandem fessi, quos durus adederat ignis    
    sic sua desertis nudarunt vulnera silvis    
    inque vicem dulces cantu dixere querelas:    
    " Immitis Meroe rapidisque fugacior euris,    
     15 cur nostros calamos, cur pastoralia vitas    
    carmina? Quemve fugis? Quae me tibi gloria victo?    
    Quid vultu mentem premis ac spem fronte serenas?    
    Tandem, dura, nega: possum non velle negantem.    
    Cantet, amat quod quisque: levant et carmine curas.    
         
   
LYCIDAS
   
     
     20 Respice me tandem, puer o crudelis Iolla.    
    Non hoc semper eris: perdunt et gramina flores,    
    perdit spina rosas, nec semper lilia candent,    
    nec longum tenet uva comas, nec populus umbras.    
    Donum forma breve est nec se quod commodet annis.    
     25 Cantet amat quod quisque: levant et carmina curas.    
         
   
MOPSVS
   
     
    Cerva marem sequitur, taurum formosa iuvenca    
    et Venerem sensere lupae, sensere leaenae    
    et genus aerium volucres et squamea turba    
    et montes silvaeque: suos habet arbor amores.    
     30 Tu tamen una fugis miserum, tu prodis amantem.    
    Cantet amat quod quisque: levant et carmina curas.    
         
   
LYCIDAS
   
     
    Omnia tempus alit, tempus rapit: usus in arto est.    
    Ver erat et vitulos vidi sub matribus istos    
    qui nunc pro nivea coiere in cornua vacca.    
     35 Et tibi iam tumidae nares et fortia colla,    
    iam tibi bis denis numerantur messibus anni.    
    Cantet amat quod quisque: levant et carmina curas.    
         
   
MOPSVS
   
     
    Huc, Meroe formosa, veni: vocat aestus in umbram.    
    Iam pecudes subiere nemus, iam nulla canoro    
     40 gutture cantat avis, torto non squamea tractu    
    signat humum serpens. Solus cano: me sonat omnis    
    silva nec aestivis cantu concedo cicadis.    
    Cantet amat quod quisque: levant et carmina curas.    
         
   
LYCIDAS
   
     
    Tu quoque, saeve puer, niveum ne perde colorem    
     45 sole sub hoc: solet hic lucentes urere malas.    
    Hic age pampinea mecum requiesce sub umbra;    
    hic tibi lene virens fons murmurat, hic et ab ulmis    
    purpureae fetis dependent vitibus uvae.    
    Cantet amat quod quisque: levant et carmina curas.    
         
   
MOPSVS
   
     
     50 Qui tulerit Meroes fastidia lenta superbae,    
    Sithonias feret ille nives Libyaeque calorem,    
    Nerinas potabit aquas taxique nocentis    
    non metuet sucos, Sardorum gramina vincet    
    et iuga Marmaricos coget sua ferre leones.    
     55 Cantet amat quod quisque: levant et carmina curas.    
         
   
LYCIDAS
   
     
    Quisquis amat pueros ferro praecordia duret    
    nil properet discatque diu patienter amare    
    prudentesque animos teneris non spernat in annis,    
    perferat et fastus. Sic olim gaudia sumet,    
     60 si modo sollicitos aliquis deus audit amantes    
    Cantet amat quod quisque: levant et carmina curas.    
         
   
MOPSVS
   
     
    Quid prodest quod me pagani mater Amyntae    
    ter vittis, ter fronde sacra, ter ture vaporo,    
    incendens vivo crepitantes sulphure lauros    
     65 lustravit cineresque aversa effudit in amnem,    
    Cantet amat quod quisque: levant et carmina curas.    
    cum sic in Meroen totis miser ignibus urar?    
         
   
LYCIDAS
   
     
    Haec eadem nobis quoque versicoloria fila    
    et mille ignotas Mycale circumtulit herbas;    
     70 cantavit quo luna tumet, quo rumpitur anguis,    
    quo currunt scopuli, migrant sata, vellitur arbos.    
    Plus tamen ecce meus, plus est formosus Iollas.    
    Cantet amat quod quisque: levant et carmina curas ".    
       

 

Back to Rare texts

 

 

Torna alla pagina philologica

 

 

Back to philological page